Hoe ziet het werk eruit wanneer je als gezinsbehandelaar letterlijk én figuurlijk tussen de leefwereld van jongeren en hun thuisomgeving in staat? Kelly weet daar alles van. Als vaste schakel tussen ouders, jongeren en de groep beweegt ze dagelijks mee met wat er speelt. Wat drijft haar? Waarom kiest ze bewust voor deze plek in het systeem? En wat betekenen die kleine verschuivingen waar ze het over heeft? Kelly vertelt over haar werk, haar drijfveren en de momenten die voor haar het verschil maken.
Inmiddels werkt Kelly ruim veertien jaar bij Pactum en heeft bijna alle hoeken van onze organisatie gezien: JeugdzorgPlus, open groepen, buitenlocaties, ambulante trajecten. “Eigenlijk zei ik jarenlang: laat mij maar met jongeren werken, ik hoef niks met het systeem,” vertelt ze. “Maar toen ik een tijdje werkte zonder het systeem, merkte ik ineens dat ik juist dát miste: de diepgang in de opvoeding, het systemische. Dat had ik nooit verwacht.”
Hier gebeurt het
Daar liet Kelly het niet bij, ze werd onderdeel van het ambulante team in Deurne en koos ervoor dicht bij de groep te blijven. Voor haar het beste van beide werelden. Onze locatie in Deurne voelt voor haar als een plek waar ze thuiskomt. Kort werkte ze op een buitenlocatie en merkte direct wat ze miste. “Daar was mijn werk heel individueel en dat is niks voor mij. Hier in Deurne, hier gebeurt het, hier is leven in de brouwerij! Jongeren die binnenkomen van school, collega’s die snel iets roepen, iemand die koffie komt halen met grote verhalen. Dat maakt het werk levend.”
Tussen de groep en thuis
Bewust koos Kelly om als gezinsbehandelaar gekoppeld te zijn aan een groep. Niet alleen om jongeren te spreken, maar ook om te werken met het systeem om hen heen. “Ik ben dan een beetje de schakel,” legt ze uit. “Zodra een kind even niet thuis woont, raakt de verantwoordelijkheid van ouders heel snel op de achtergrond,” zegt ze. “Niet omdat ze niet willen, maar zo loopt het. Iemand moet bewaken dat ouders nog steeds de belangrijkste mensen in het leven van een kind zijn. Dat verandert niet zomaar.” Deze brug slaan ziet Kelly als haar taak. “Ik kijk mee in weekenden, met het opbouwen terug naar huis en gewoon als ouders of jongeren iets lastig vinden. De vragen zijn soms heel praktisch, bijvoorbeeld: ‘Hoe doen we het dit weekend?’ Maar we kijken ook samen naar de grotere vraagstukken: ‘Hoe houden we verbinding als thuis wonen even niet meer gaat?’ Het allerbelangrijkste is dat ouders in beeld blijven.”
Groot verlangen
Kelly vertelt over een meisje dat heel graag naar haar ouders wilde, wat volgens haar ontzettend logisch is. “Je laat je ouders niet zomaar los, ook niet als het soms niet goed gaat of je tijdelijk niet thuis woont.” Als gezinsbehandelaar is dit een belangrijk vertrekpunt. “Als de behoefte om naar je ouders te gaan zo groot is, dan ga je toch wel, ook als het niet mag,” zegt Kelly. “Ik kan wel roepen dat het beter is niet te gaan, maar wanneer het verlangen zó groot is, kun je beter meebewegen en zorgen dat zij stevig genoeg in haar schoenen staat om het aan te kunnen. En als het misgaat, dat ze dan bij ons aan de bel durft te trekken. Dáár gaat het om.” Het is een rode draad in haar werk: samen zoeken naar hoe het wél kan.
Een werkdag
Kelly houdt bewust tijd vrij om de groep op te lopen. “Ik probeer eigenlijk iedere dag even langs te gaan. Gewoon even kijken hoe het gaat. Even kletsen of een rondje wandelen, dat werkt zoveel beter dan een gepland gesprek op kantoor. Op de groep is het luchtiger, laagdrempeliger. Dan zeggen ze ineens: ‘Kelly, ik heb gisteren met mam gebeld… zullen we het daar even over hebben?’ En dan begint het echte gesprek.” Deze betrokkenheid kenmerkt haar manier van werken. Kelly vertelt over een meisje dat ze drie jaar heeft begeleid: “Toen we afscheid namen wist ik niet of ik nog iets van haar zou horen. Nu stuur ze bijna iedere dag een foto, waarbij staat: ‘Kelly, ik leef nog’. En dan moet ik lachen, want dat is haar manier om te zeggen: het gaat goed met mij. Dit soort kleine dingen laten zien dat contact belangrijk is, dat vind ik fijn.”
"Ik zeg altijd: als ik iets verkeerd heb begrepen, zeg het me. Maar iedereen moet weten wat er speelt. Hóe kunnen we samenwerken als informatie blijft hangen bij één persoon?"
Samenwerken
Jeugdzorgwerkers, gedragswetenschappers, ouders, verwijzers, voogden, als gezinsbehandelaar werkt Kelly met hen allemaal samen. Ze maakt daarin geen onderscheid, iedereen hoort erbij. “Ik ben heel open. Als ik bij ouders thuis ben geweest, maak ik een verslag en stuur ik dat naar zowel ouders als de groep. Ik zeg altijd: als ik iets verkeerd heb begrepen, zeg het me. Maar iedereen moet weten wat er speelt. Hóe kunnen we samenwerken als informatie blijft hangen bij één persoon?” Deze transparantie helpt ook in de relatie met jongeren. “Ze zeggen soms: ‘Als ik dit vertel, ga jij zeker weer zeggen dat mama het vast niet zo bedoelde.’ Ja, dat ga ik soms zeggen. Want dat is ook mijn rol: meerzijdig partijdig zijn. Maar ze weten wél waarom ik het doe. Dat is belangrijk.”
Kleine verschuivingen
Wanneer je haar vraagt wat haar werk bijzonder maakt, denkt Kelly even na. Dan zegt ze: “Het gaat mij niet om de grote successen, juist om de kleine verschuivingen. Vaak zijn dit hele grote dingen: weer eens een uurtje bij je moeder langsgaan, zelf een berichtje naar je vader sturen, ouders die mij na een lastig gesprek weer opzoeken. Dan merk ik dat er iets kleins is veranderd in hun leven. Dat is het mooiste.”
Voor nieuwe collega’s?
“Als het je lukt om het goede te blijven zien, je houdt van pubers en hun gezinnen, als je open-minded bent dan is dit prachtig werk. Je haalt zóveel voldoening uit de kleine stappen. Soms belt een jongere na een jaar: ‘Kelly, wil je een keer mee naar mijn bokstrainer? Ik heb over je verteld’. Dat maakt het de moeite waard."
In Zetten zoeken we nog een nieuwe collega gezinsbehandelaar. Houd jij van werken met jongeren én het gezin, ben je open-minded en zie je het wel zitten om te werken in het team met gezinsbehandelaren bij Pactum? Je kan altijd een informeel gesprek aanvragen voor meer informatie.