Werk heeft hij nog niet, maar er lopen vergevorderde gesprekken bij een klantenservice in Griekenland. Hier wil hij samen met een vriendin uit het gezinshuis zijn dromen verwezenlijken: een leuke baan, sporten, zijn modellenwerk, zon, zee, strand en op den duur ook een leuke partner. Voor hem is deze stap niet alleen een nieuwe omgeving, maar ook een kans om volledig op eigen benen te staan en zijn leven verder op te bouwen. Het idee alleen al geeft energie.
Van raar naar het warmste moment van de dag
Zijn jeugd was pittig, zegt hij nuchter. Juist daarom voelde het als iets goeds toen hij op zijn elfde naar het gezinshuis van Audrey en Hans ging. Daar kwam structuur. Vaste tijden om op te staan, samen eten, een ritme dat hij nooit had gekend. In het begin vond hij dat samen aan tafel zitten vooral raar. Later werd het het warmste moment van de dag. “Dan voelde ik me gezien.” Met Audrey en Hans, de andere gezinshuiskinderen, hun dochter en soms opa en oma, werd een gezin ineens iets wat echt bestond.
“Dan voelde ik me gezien.”
Leven in een gezin soms lastig
Als hij terugdenkt aan die acht jaar, ziet hij vooral de honden en de natuur. Elke ochtend stond hij vroeg op om te wandelen, weer of geen weer. Dat moment had hij nodig om de dag te beginnen. Als hij terugkwam, stonden de boterhammen en de koffie klaar. Soms tosti’s, soms soep. Kleine dingen, maar voor hem groots. In een gezin leven was nieuw en soms lastig. Ruzies liepen snel hoog op, vooral om zichzelf te beschermen. Audrey bleef met hem praten en samen kijken: wat gebeurde hier nou eigenlijk? Daardoor leerde hij stap voor stap om zijn emoties beter te begrijpen en anders te reageren. Het heeft hem geholpen om anders met zichzelf en met anderen om te gaan.
Medicatie naar nul
Ook de spiritualiteit in huis maakte indruk. Eerst keek hij verbaasd als Audrey buiten in het gras zat, met stenen of bij een soundhealing. Later merkte hij wat het met hem deed. Hij kwam binnen met veel medicatie en bouwde die af naar nul. Meer luisteren naar zijn lichaam, de natuur, muziek. Dat mist hij nu wel. Daarom komt hij nog vaak terug, om met de honden te lopen. “Dit voelt nog steeds als thuis.”
Zorgzaam
Voordat hij bij Audrey kwam, was zijn oma zijn steun. Zij ving hem op, kookte voor hem, was er altijd. Zijn moeder had het zwaar en overleed toen hij dertien was. Zijn oma is onlangs overleden en Gynairo heeft haar de laatste tijd verzorgd. “Ik heb gedaan wat ik kon. Dat pakt niemand me meer af.”
Trots
Trots is hij op wie hij is geworden. Op het zijn van een zorgzaam persoon. En op het accepteren van zichzelf, mét fouten. Sport hielp hem daarbij. Discipline, doorzetten, voelen wat zijn lichaam nodig heeft. Het gaf hem niet alleen structuur, maar ook zelfvertrouwen en rust in zijn hoofd. Het bracht hem zelfs naar modellenwerk in het buitenland. Duitsland, Zwitserland, Madrid. Zijn ervaringen deelt hij op instagram. Nu wil hij verder bouwen aan wat hij al heeft. En het liefst in Griekenland. Hij kijkt er enorm naar uit. Voor hem begint dat nieuwe hoofdstuk nu pas echt.
Wat hij anderen wil meegeven is simpel en groot tegelijk: kijk niet alleen naar wat je gemist hebt. Geef je verleden een plek. Dan ontstaat er ruimte voor iets nieuws.