Later, toen zij en haar man zelf twee kinderen hadden en voelden dat er ruimte was voor meer, ontstond langzaam het idee dat ze iets wilden betekenen voor kinderen en gezinnen die een veilige plek nodig hebben. Een groter huis, een ontmoeting met een gezin dat een pleegkind opving en een informatieavond brachten alles in beweging. Wat begon met het aanbieden van een crisisplek, veranderde uiteindelijk hun leven.
Twee kinderen kwamen tijdelijk bij hen wonen. Maar weken werden maanden en maanden werden jaren. “Door hun voorgeschiedenis en de onzekerheid over hun toekomst was er geen duidelijk perspectief. We zagen vooral dat ze behoefte hadden aan rust, veiligheid en een plek waar ze mochten blijven.”
Na een jaar besloten Wendy en haar man de stap naar een gezinshuis te zetten. De zorg voor de kinderen werd Wendy’s baan, zodat ze er altijd voor deze kinderen is.
Een plek waar je goed genoeg bent
Voor Wendy draait opvoeden om vertrouwen. Om kinderen laten voelen dat ze welkom zijn, precies zoals ze zijn. “Ieder kind verdient het om onvoorwaardelijk geaccepteerd te worden. Veel kinderen dragen de overtuiging met zich mee dat ze niet goed genoeg zijn. Juist daarom hebben ze nodig om te ervaren, te voelen en te horen dat ze wél oké zijn.” In een gezinshuis gaat groei vaak niet met grote sprongen. Het zit in kleine stapjes. Het zit in momenten waarop spanning plaatsmaakt voor rust. “Wij geloven in geduld, herhaling en veiligheid. Stapje voor stapje. Juist in de uitdagingen liggen ook kansen om te groeien.”
Je staat nooit echt uit
Gezinshuisouder zijn is prachtig, maar ook intensief. “De grens tussen werk en privé is flinterdun. Je staat nooit echt uit.” Kinderen brengen hun eigen geschiedenis, verdriet, loyaliteit en trauma mee. Dat heeft invloed op het hele gezin. Soms juist op momenten waarop iedereen het naar zijn zin zou moeten hebben.
Wendy herinnert zich een uitspraak van haar gezinshuisdochter die haar diep raakte: “Ze zei ooit: het lijkt alsof alle leuke dingen vandaag een explosie geven in mijn hart. Dat zegt alles over hoe diep trauma en loyaliteit kunnen zitten.”
Ondanks alles wat kinderen hebben meegemaakt, blijft hun band met hun ouders vaak sterk. Daarom vindt Wendy het belangrijk om samen te werken met ouders wanneer dat mogelijk is. “Kinderen hebben hun wortels nodig. Zonder die wortels kunnen ze niet groeien.”
Een keuze van het hele gezin
Een gezinshuis bouw je niet alleen. Het raakt iedereen in huis. “Wij delen ons huis, onze tijd en onze aandacht. Dat vraagt flexibiliteit, open communicatie en respect voor elkaar.” Tegelijkertijd ziet Wendy hoeveel het haar eigen gezin ook brengt. Haar kinderen groeien op met oog voor anderen en leren al vroeg wat empathie, verantwoordelijkheid en zorg voor elkaar betekenen. “We zijn een stabiel basisgezin voor de kinderen en het zou fijn zijn als meer mensen dat willen zijn voor andere kinderen."
Waarom we dit doen
Natuurlijk waren er twijfels voordat ze begonnen. “Kunnen we dit wel? Doen we onze eigen kinderen niet tekort? Kunnen we dit als gezin dragen, dag en nacht?” Die vragen verdwenen niet meteen. Maar Wendy ontdekte dat je niet alles vooraf hoeft te weten. “Je groeit mee met de kinderen, de situaties en de uitdagingen die je tegenkomt.”
De reden waarom zij en haar man dit blijven doen is simpel. “Omdat ieder kind een veilig thuis verdient. Een plek waar het kan ervaren hoe het ook kan zijn.”
De grootste beloning zit vaak in kleine dingen. Een kind dat zelfstandiger wordt. Een jongere die weer vertrouwen krijgt in de toekomst. Kinderen die langzaam weer in zichzelf gaan geloven.
Trots op wat we samen neerzetten
Wanneer Wendy terugkijkt, is ze vooral trots op wat haar gezin samen heeft opgebouwd. “Dat we elke dag weer positief opstaan, voor een nieuwe dag. Dat het onmogelijke soms tóch mogelijk blijkt als kinderen stappen zetten waarvan niemand had gedacht dat ze die zouden kunnen zetten. Dat het ons iedere dag weer lukt om een veilige en stabiele basis te bieden. Dat er warmte, rust en structuur is. En dat we de kinderen zien groeien, ieder op hun eigen manier. We creëren een balans tussen wat ze willen, moeten, mogen, kunnen en durven.”
Ze weet inmiddels ook dat er veel meer bij komt kijken dan alleen opvoeden. Gesprekken met scholen, hulpverleners, voogden, gedragsdeskundigen en soms zelfs rechtbanken horen er net zo goed bij.
Ze kijkt ook vooruit. Via Pactum krijgt ze de mogelijkheid om een hbo-opleiding te volgen en denkt ze na over wat de toekomst nog kan brengen. “Ik droom ervan om ooit een moeder-kindhuis te kunnen starten. Dan kun je al vanaf het begin van betekenis zijn voor een kindje.”
Voor Wendy is dat uiteindelijk de kern van het gezinshuisouderschap: er zijn voor kinderen die een veilige plek nodig hebben. “Je vangt niet alleen een kind op. Je opent je huis, je gezin en een deel van je leven. Juist daardoor kun je het verschil maken.”